De nacht waarin ik mijzelf vond

Hoewel ik mijn vrienden vrijwel alles vertelde, was er één ding dat ik altijd voor mezelf had gehouden. Op de laatste avond van onze vakantie had één van hen iets te diep in het glaasje gekeken en probeerde hij mij uit te lokken. Ik raakte geïrriteerd en sprak hem daarop aan, waarna hij huilend terug naar het hotel vertrok. Eenmaal daar belandden we in een emotioneel gesprek. Er werd geknuffeld, getroost en vooral veel gepraat.

Terwijl ik even op de wc zat, dacht ik maar aan één ding: als er ooit een moment was om eerlijk te zijn, dan was het nu. Iedereen vertelde dingen die normaal verborgen bleven. Ik wist dat ik hetzelfde moest doen. Met volle moed liep ik terug de kamer in.

“Waarom denken jullie dat ik geen vriendin heb en iedere meid afwijs?” vroeg ik. Ze keken me verbaasd aan. Daarna zei ik de woorden die ik jarenlang moeilijk vond om hardop uit te spreken: “Ik val op jongens.”

Voor mij was dit het moment waarop iedereen het mocht weten: ik ben homoseksueel. Deze openbaring tegenover mijn vrienden heeft veel veranderd. Sindsdien verberg ik mijn geaardheid voor niemand meer. Achtentwintig oktober 2025 is voor mij dan ook de dag waarop ik volledig mijzelf ben geworden.

Discriminatie van de queer gemeenschap

Dit jaar komt de WorldPride naar Nederland, iets waar veel LHBTQIA+-personen blij mee zijn. Voor mensen die niet weten wat dit is: het is een grootschalige versie van de Gay Pride die jaarlijks in steden over de hele wereld wordt georganiseerd. Daarnaast keerde het bekende blad L’Homo afgelopen april terug na zeven jaar. Hoewel queer personen zichtbaarder zijn dan ooit, ervaren veel mensen uit de gemeenschap nog steeds discriminatie, haat en geweld, zowel online als offline. Hoewel de acceptatie van LHBTIQA+ personen in Nederland op veel punten is toegenomen, laat de LHBTIQA+ Monitor 2024 zien dat discriminatie nog steeds structureel voorkomt. Vooral trans, non-binaire en queer personen ervaren regelmatig uitsluiting, online haat en onveilige situaties (Brammer et al., 2024).

Dat probleem raakt een grote groep mensen. In Nederland identificeren ongeveer 2,7 miljoen mensen zich als queer; dat is ongeveer één op de zeven Nederlanders (CBS, 2024). De kans is dus groot dat vrijwel iedereen iemand kent die onderdeel is van de queer gemeenschap. Toch betekent meer zichtbaarheid niet automatisch meer acceptatie. Achter evenementen zoals de WorldPride en de terugkeer van L’Homo schuilt namelijk ook een andere werkelijkheid. De Pride ontstond ooit als protest om queeracceptatie te bevorderen en aandacht te vragen voor ongelijkheid. Hoewel er door de jaren heen veel vooruitgang is geboekt, blijft. Ook de terugkeer van L’Homo laat zien dat het onderwerp actueler is dan ooit. Zij zijn teruggekeerd met als reden dat discriminatie van queer personen nog steeds gebeurt (Hensbergen, E., 2026). Dat deze platforms nog steeds noodzakelijk zijn, zegt iets over de mate waarin representatie in de samenleving nog niet vanzelfsprekend is.

Zichtbaarheid groeit, maar veiligheid groeit niet in hetzelfde tempo mee. Zolang die kloof blijft bestaan, blijft de vraag actueel hoe een samenleving werkelijk gelijkwaardig en veilig kan zijn voor iedereen, ongeacht seksuele oriëntatie of genderidentiteit. En dat in het land dat als eerste ter wereld het homohuwelijk introduceerde.

Voor mij draait dit onderwerp uiteindelijk om iets heel eenvoudigs: de vrijheid om jezelf te kunnen zijn zonder dat je daar eerst over hoeft na te denken. Niet als statement, maar als vanzelfsprekendheid.

Ik merk dat ik veel waarde hecht aan eerlijkheid en veiligheid in hoe mensen met elkaar omgaan. Niet alleen de zichtbare acceptatie, zoals op evenementen of in media, maar juist het gevoel dat je ook buiten die momenten jezelf kunt zijn zonder spanning of voorzichtigheid.

Tegelijkertijd hoor ik ook het tegengeluid dat er al veel veranderd is. Sinds begin dit jaar heeft Nederland de eerste openlijke homoseksuele minister-president, Rob Jetten. Samen met zijn Argentijnse partner, first gentleman Nicolás Keenan, schreef hij hiermee geschiedenis (Bijvank, C., 2026). Vooruitgang bestaat en dat neem ik serieus. Maar wat vaak wordt vergeten, is dat vooruitgang niet voor iedereen in hetzelfde tempo voelt. Daarom geloof ik dat het onderwerp nog steeds belangrijk is: niet omdat er niets is bereikt, maar omdat gelijkheid pas echt iets betekent als het ook voor iedereen in het dagelijks leven voelbaar is.

Van student journalistiek naar redactielid

Nu doe ik zelf de opleiding journalistiek en wilde ik al een tijdje werkervaring buiten de opleiding opdoen. In januari 2026 ben ik daarom begonnen als redactielid bij de Gaykrant. Dit was een weloverwogen keuze waar ik lang over heb nagedacht. Wat voor invloed zou dit hebben op mijn eerste stappen als journalist? En misschien nog belangrijker: hoe zouden anderen hierop reageren? Deze gedachten brachten mij bijna zover om mezelf terug te trekken als redacteur. Toch besloot ik door te gaan. Niet omdat ik het ongemakkelijk vond om al na één maand te stoppen, maar vanwege een belofte aan mezelf: dat ik eindelijk mag zijn wie ik ben, een homoseksuele journalist.

En zo ging ik voor mijn eerste productie op pad naar de boeklancering van Buiten Gewone Gezinnen in Amsterdam. Een boek over ouderschap in de breedste zin, geschreven door de homoseksuele acteur Diego González-Clark. Gonzáles-Clark had een kinderwens en was bang dat hij hier niet aan kon voldoen vanwege zijn geaardheid. Na een lang traject heeft hij uiteindelijk een kind kunnen adopteren González-Clark, 2026). Ondanks dat ik zelf nog niet bewust aan kinderen denk, herkende ik mijzelf wel in zijn verhaal. Ook voor mij zal het waarschijnlijk anders verlopen dan voor heteromensen om een eventuele kinderwens in vervulling te laten gaan.

Vanuit mijn opleiding journalistiek op Windesheim wordt benadrukt dat we open moeten staan voor nieuwe perspectieven en de verhalen van onderbelichte groepen. Juist dat idee sluit voor mij aan bij dit soort ervaringen: het geeft me een drijfveer om deze verhalen zichtbaar te maken. Na het bezoeken van dit evenement heb ik dan ook een verslag geschreven voor de Gaykrant, met als doel om dit verhaal vanuit de queer community een platform te geven. Mijn werk bij de Gaykrant ging daarmee definitief van start.

Dit smaakte naar meer en ik kreeg het verlangen om mijn eigen stem te laten horen. Ik wilde iets gaan doen waarbij ik mijn creativiteit kon laten gaan. Ik stelde de hoofdredacteur daarom voor om een column te schrijven over mijn eigen ervaringen als homoseksuele man. De drang om mijn stem te gebruiken bleek uiteindelijk groter dan de angst voor de meningen van anderen.

En het is die doelstelling die ik anderen hoop mee te geven. Mijn eerste column is door een kleine 1000 mensen gelezen. Het gemiddelde aantal lezers per artikel van de Gaykrant is 1500. Ik heb er nooit rekening mee gehouden dat de meeste lezers van de platform mij nog niet kenden. Dit was voor mij dan ook een realisatiemoment dat de meeste columns worden geschreven door bekende mensen. Maar de aantallen maken mij en de hoofdredacteur niet uit. Hopelijk kan ik degenen die het wel lezen inspireren om zichzelf te zijn en zich er niet voor te schamen.

De Gaykrant blijft voor mij vrijwilligerswerk en inmiddels werk ik parttime bij DPG Media. Door een combinatie van werk en school heb ik helaas minder tijd om producties voor hen te maken dan ik zelf had gewild. Echter probeer ik mijn column in ieder geval in stand te houden. Wat de toekomst ook brengt, ik zal mijzelf altijd blijven inzetten voor de queer community. Als journalist en als mens.

Een regenboogkleurige toekomst

In de toekomst hoop ik nog meer te kunnen betekenen voor de LHBTQIA+-gemeenschap. Niet per se door te focussen op bereik of cijfers, maar door verhalen te blijven vertellen die laten zien wat er speelt achter de zichtbare kant van acceptatie. Of mijn bereik als journalist groter wordt, heb ik niet volledig in de hand, maar de inhoud en de intentie van mijn werk wel. Dat is voor mij het belangrijkste vertrekpunt.

Mijn werk bij de Gaykrant wil ik daarom blijven voortzetten, ook al zal dat naast mijn studie soms zoeken zijn in tijd en balans. Tegelijkertijd zie ik mijn opleiding journalistiek op Windesheim als een plek waar ik verder kan groeien in het maken van journalistieke producties. In opdrachten en projecten wil ik bewust blijven zoeken naar perspectieven die minder vaak gehoord worden, omdat ik merk dat juist daar de verhalen zitten die mij het meest raken.

Nu ga ik vol energie leerjaar 3 in, het jaar waarin ik mijn eerste stage mag lopen. Het lijkt mij interessant om die ervaring op te doen binnen een redactie waar maatschappelijke thema’s en diversiteit een rol spelen. Hoe leuk zou het zijn als dit kan op de redactie van L’Homo.

Een van de meest bepalende momenten in mijn ontwikkeling als persoon en journalist speelde zich af in Boedapest. Juist in de hoofdstad van een land waar de positie van LHBTQIA+-personen vaak onderwerp van discussie is en waar het politieke klimaat niet altijd als veilig wordt ervaren, heb ik mijn eigen verhaal gedeeld. Een plek waar ik vooraf twijfels had over hoe vrij ik me zou kunnen voelen, werd uiteindelijk juist de plek waar ik besloot eerlijk te zijn. Alles wat ik lang had vastgehouden, liet ik daar los. Ik wil nu niet zeggen dat anderen dit ook moeten doen, maar ik hoop hiermee wel anderen te laten realiseren dat je, ongeacht de situatie, voor jezelf mag spreken. Iedereen verdient het om zichzelf te mogen zijn, ook jij.

Natuurlijk weet je nooit wat de toekomst zal brengen. Wat ik wel zeker weet, is dat deze er regenboogkleurig uitziet. En daar ben ik maar al te trots op.

Bronnen

Brammer, K., Klijn, A., Kruis, T., Van den Berg, K., Pijpers, R., Joemmanbaks, F., Van der Hoeve, R., & Van Werkhooven, J. (2024). Lhbtiqa+-monitor 2024: De leefsituatie van lhbtiqa+ personen en opvattingen over lhbtiqa+ personen in Nederland. Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Geraadpleegd op 7 mei 2025, van https://206.wpcdnnode.com/ipsos-publiek.nl/wp-content/uploads/2025/07/definitief-rapport-lhbtiqa-monitor-2024.pdf

CBS. (2024, 11 oktober). Nederland telt 2,7 miljoen LHBTQIA personen. Geraadpleegd op 18 maart 2026, van https://www.cbs.nl/nl-nl/nieuws/2024/41/nederland-telt-2-7-miljoen-lhbtqia-personen

González-Clark, D. (2026). Buiten gewone gezinnen. Pepper Books.

Hensbergen, E. (2026, 22 april). Louder, prouder en sexier: L’HOMO. is terug en dit lees je in de gloednieuwe editie. L’Homo. Geraadpleegd op 7 mei 2025, van https://www.linda.nl/media/lhomo/lhomo-terug-2026-magazine/

Nij Bijvank, C. (2026, 23 februari). Lhbti-organisaties blij met homoseksuele premier: “Nu tegengeluid verhardt”. NOS Nieuwsuur. Geraadpleegd op 12 mei 2025, van https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2603658-lhbti-organisaties-blij-met-homoseksuele-premier-nu-tegengeluid-verhardt