https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/Recente essays van EngAgency.Hugonl-NLhttps://test.jimvandenbreemen.nl/essays/dong-soo-kampjes/Tue, 26 May 2026 00:00:00 +0000https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/dong-soo-kampjes/In de herfstvakantie van 2025 ging ik met twee van mijn beste vrienden op vakantie naar Boedapest, Hongarije. Wat begon als een gezellige week vol activiteiten, lekker eten, barretjes bezoeken en vooral veel lachen, eindigde voor mij in een gesprek dat ik lange tijd had proberen uit te stellen. Hoewel ik mijn vrienden vrijwel alles vertelde, was er één ding dat ik altijd voor mezelf had gehouden. Op de laatste avond van onze vakantie had één van hen iets te diep in het glaasje gekeken en probeerde hij mij uit te lokken. Ik raakte geïrriteerd en sprak hem daarop aan, waarna hij huilend terug naar het hotel vertrok. Eenmaal daar belandden we in een emotioneel gesprek. Er werd geknuffeld, getroost en vooral veel gepraat.https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/sara-matsinger/Tue, 26 May 2026 00:00:00 +0000https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/sara-matsinger/Toen ik opgroeide, waren bepaalde ideeën vanzelfsprekend. Hard werken en dan kom je er wel. Mensen in bepaalde landen zijn gewoon minder slim. In ‘Afrika’ kunnen ze niet zonder onze hulp. Dit waren geen meningen, maar feiten, zo voelde het althans. Verhalen over mensen die ‘van arm naar rijk’ waren gegaan, werden gebruikt als bewijs dat het systeem eerlijk was en dat succes voor iedereen binnen handbereik lag, als je maar genoeg je best deed. Dit wereldbeeld heeft lang standgehouden en was de norm waarmee ik door de wereld heen liep. Pas later begon dit wereldbeeld te wankelen. Tijdens mijn opleiding Global Project and Change Management, en vooral tijdens mijn minor in Stockholm, begon het kwartje echt te vallen. In mijn tweede les van het vak Kolonialisme en Imperialisme bespraken we de hardnekkige veronderstelling dat sommige landen simpelweg minder zouden “kunnen” en daarom afhankelijk zijn van hulp. Dit was het verhaal dat ik tijdens mijn economielessen en geschiedenislessen op school had te horen gekregen. We leerden een verhaal van welvaart dat verspreid moet worden, en het idee dat sommige landen nou eenmaal nog niet zo welvarend zijn als wij en ons nog moeten inhalen en hard hun best moeten doen.https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/amber-de-winter/Tue, 26 May 2026 00:00:00 +0000https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/amber-de-winter/ Duurzaamheid is veel meer dan papieren bekertjes. Die zin is voor mij een kompas geworden, maar tijdens mijn opleiding Bedrijfskunde voelt die overtuiging soms als een eenzame koers. Terwijl ik me omringd zie door medestudenten die dromen van status, prestige en het grote geld, zoek ik naar een diepere verbinding: een wereld waarin we niet alleen naar winst kijken, maar naar de optelsom van mens, milieu en economie. Ik voelde me vaak een buitenstaander die de taal van de toekomst sprak in een klaslokaal dat nog vasthield aan het verleden.https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/elsa-heuvelink/Tue, 26 May 2026 00:00:00 +0000https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/elsa-heuvelink/Elf jaar GGZ. Een periode in mijn leven waarin ik vooral bekend stond met wat er ‘mis’ was met mij. Ik herinner me hoe ik mijn verhaal moest doen bij de zoveelste behandelaar. Een periode waarin ik leerde praten in de taal van diagnoses, analyses en verklaringen. Ik wist precies welke woorden gebruikt werden om mijn gedrag te omschrijven. En hoewel veel van die termen misschien iets verklaarden over wat ik meemaakte, leken ze niet ‘mij’ aan te raakten. Ik heb me in deze periode zo ontzettend alleen, onbegrepen en ongezien gevoeld. Diagnoses, gedragingen, patronen. Alles werd benoemd, geanalyseerd en vastgelegd maar ergens daarin verdween ik langzaam naar de achtergrond. Ik kreeg meerdere diagnoses opgeplakt gekregen. ‘Stoornissen’ die refereerde naar gedrag dat anders moest. En wanneer behandeling stagneerde, was ik de complexe casus. Een puzzel die opgelost moest worden, waarbij vooral gekeken werd naar wat er anders moest. Wat er ‘beter’ kon. Wat er niet paste binnen het plaatje van hoe het zou moeten zijn. En hoe meer ik probeerde te voldoen aan dat beeld, hoe verder ik van mijzelf af kwam te staan. Bezig zijn met herstel voelde in die periode niet als thuiskomen, maar als verdwalen. Want wie was ik eigenlijk, los van alles wat over mij gezegd werd? Los van gedrag, los van diagnoses, los van alles wat zichtbaar was aan de buitenkant. Wie was dat meisje daaronder en mocht zij er eigenlijk wel zijn? Die vragen werden het begin van een zoektocht. Een proces van vallen, opstaan, stilstaan en opnieuw leren kijken. Een proces waarin ik langzaam begon te ontdekken dat herstel voor mij niet ging over worden wie je zou moeten zijn en het afleren van gedrag dat gestoord was, maar over terugvinden jezelf en daarin gezien worden. Niet als diagnose. Niet als probleem. Maar als mens.https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/harwin-van-wesel/Tue, 26 May 2026 00:00:00 +0000https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/harwin-van-wesel/Kort over mij Wat gekke feitjes over mij zodat je wellicht beter kan onthouden wie ik ben: ik kan jongleren, eet het liefst lasagne met appelmoes en heb tijdens mijn Erasmus in Zweden (helaas) een wortelkanaalbehandeling moeten krijgen. Mijn naam is Harwin van Wesel, 23 jaar en ik ben op Windesheim derdejaars student aan de lerarenopleiding voor wiskunde en aardrijkskunde. In die volgorde, want ik ben begonnen met wiskunde, aangezien ik wist dat ik leraar wilde worden en wiskunde me altijd goed afging. Wiskunde is de basis van alles. Alleen toen ik in 2024 op vakantie was in Spanje, Baskenland om precies te zijn, had ik veel vragen waar wiskunde geen antwoord op kon geven. Bij aardrijkskunde hoopte ik die antwoorden wel te vinden en samen met mijn achtergrond in de (Europese) politiek leek me dat een goede keuze.https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/andrea-gurr/Tue, 26 May 2026 00:00:00 +0000https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/andrea-gurr/Toen ik als kind in Duitsland opgroeide in de bijstand, met een kledingkast vol afdankertjes en een gezin dat afhankelijk was van de voedselbank, had ik nooit kunnen geloven dat ik op mijn 23e een eigen boetiek voor gelegenheidskleding zou openen. Mijn gehele kindertijd had ik nauwelijks invloed op mijn eigen stijl. Dat veranderde toen ik op mijn veertiende in een gastgezin werd geplaatst omdat ik niet langer bij mijn biologische familie kon blijven. Dit was het eerste moment waarop ik me kan herinneren dat ik een grote verandering zelf in gang zette, omdat ik de situatie niet langer accepteerde. Ik had immers zelf de jeugdzorg benaderd en verteld dat ik niet meer bij mijn ouders kon blijven. Het was de meest impactvolle actie van mijn leven. In mijn gastgezin leerde ik wat familie betekent: dat je er voor elkaar bent en dat je intrinsieke waarde hebt zonder dat je daar iets voor hoeft te bewijzen. Mijn gastmoeder en -zus waren bovendien heel modieus. Ze inspireerden me en namen me onder hun vleugels. Dat was het begin van mijn eigen stijlreis en mijn liefde voor mode.https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/stefan-hoorn/Tue, 26 May 2026 00:00:00 +0000https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/stefan-hoorn/Door: Suva Boersma “Weet dat jij als architect of bouwkundige veel meer impact kunt maken door wat jij toepast in je werk dan door te besluiten om niet meer te gaan vliegen,” preekt de 23-jarige Stefan Hoorn zelfverzekerd. Met zijn handen in elkaar gevouwen en een rechte houding is hij klaar om eindelijk verschil te maken in een sector waarin dit nog niet zo eenvoudig is. “De impact die ik maak, wil ik goed doen.” Urgentie Er moet gebouwd worden; dat is ondertussen wel duidelijk. Talloze mensen wachten op een woning en daarmee is de woningcrisis in Nederland in volle gang. Stefan Hoorn, bouwkundestudent aan de Hogeschool Windesheim, beseft dit maar al te goed. “Ik ben heel realistisch ingesteld: er moet nu eenmaal gebouwd worden, maar laten we dat niet doen ten koste van anderen, dieren en het milieu. Als er nu niets verandert, betalen we daar vroeg of laat de rekening voor.”https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/aline-de-boer/Tue, 26 May 2026 00:00:00 +0000https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/aline-de-boer/Is vanzelfsprekendheid van zichzelf normaal? Een mijmering over impact, het durven uitspreken, verandering en vanzelfsprekendheden. Gecombineerd met een interview met Daria Yune Elizarrarás Veensta. Door: Aline de Boer, tweedejaarsstudent Journalistiek – Bijdrager Studium Generale Zwolle. Mijn voortuin is wild; paardenbloemen en robertskruid groeien rijkelijk. Sommigen zullen mijn tuin als verwilderd of vol onkruid omschrijven. De tuintjes van mijn buren zijn netjes, omgeploegde modder met enkele rechtlijnige struikjes, tegels zonder groen en vooral geen ‘onkruid’. Soms voel ik me schuldig over mijn wilde tuin; het past niet in het straatbeeld. De zaden van de paardenbloemen komen ook in andermans tuin. Dan ga ik op mijn knieën en ploeg ik het ‘onkruid’ eruit. Tijdens het wieden kom ik zo veel leven tegen, zo veel wormen, lieveheersbeestjes en torretjes die daar schuilen en leven. Dan voel ik me schuldig tegenover de beestjes. Waarom is mijn wilde tuin niet normaal? Voor ik begon aan de studie journalistiek, werkte ik in de zorg. Ik voelde me vaak passief, geleefd, alsof ik niet echt iets toevoegde. De wereld raast door, de cliënten krijgen beperkte aandacht want er is niet genoeg personeel, het personeel is gestrest want er is tijdsnood, en de natuur is de dupe van goedkope wegwerpverspilling, want dat is het goedkoopst. En ondertussen raast de mensheid door, krijg je rugklachten, voel je je schuldig, verantwoordelijk, ondergewaardeerd, onderbetaald, maar je gaat door, want dat hoort zo. Al van jongs af aan verwonder ik mij over de vanzelfsprekendheid van dingen. Het antwoord ‘omdat dat nou eenmaal zo is’ heb ik altijd raar gevonden. Iets is toch alleen zo omdat wij dat zo bedacht hebben? Als iets wat je bedacht hebt niet houdbaar blijkt, kan je toch altijd iets nieuws verzinnen? Ik besloot journalistiek te studeren om deze vanzelfsprekendheden te bevragen, om een licht te werpen op nog onderbelichte onderwerpen en om hopelijk iets positiefs toe te voegen aan het maatschappelijk debat. Of ik veranderingsvaardig ben, weet ik niet. Dat passieve gevoel heb ik nog steeds wel; ik vraag me vaak af of het zin heeft onderwerpen te belichten die niet gehoord willen worden.https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/zahia-el-saman/Tue, 26 May 2026 00:00:00 +0000https://test.jimvandenbreemen.nl/essays/zahia-el-saman/In gesprek met | Zahia zet sterke vrouwen centraal in haar eerste fantasy roman Door: Ingmar van Kammen De Almeerse journalistiekstudente Zahia El Saman (25) bracht 20 februari 2026 haar eerste fantasy roman The sacrifice of the two uit. In de roman staan twee vrouwelijke personages, de van elkaar gescheiden tweelingzussen, centraal. Zahia: “Ik wil dat het gaat om hen. Dat ze niet gewoon een onderdeel zijn van het verhaal of maar een boerin zijn ofzo, maar dat ze echt macht hebben en echt regeren.” Het idee om een roman te schrijven spookte al langer door het hoofd van de in Zwolle studerende Zahia heen. Dat vrouwelijke personages hierin centraal zouden komen te staan was voor haar geen vraag. Volgens haar zijn vrouwelijke personages te vaak een bijzaak, een side character, en niet de kern van een verhaal. Zittend in het B-gebouw op de Windesheimcampus zegt Zahia: ‘Ik ga niet zeggen dat er geen enkel boek is waarin vrouwen geen sterke personages zijn, het gebeurt steeds meer en dat is alleen maar goed. Maar ik wou sterke vrouwelijke karakters die ook echt een innerlijke strijd mee maken, echt iets ingrijpends, en dat dit hen niet zwakker maakt. Het raakt ze heel erg en het doet wat met ze, maar ze komen er wel sterker uit.’ De twee hoofdpersonages zijn de tweelingzussen Eveline en Aelina die na de geboorte van elkaar worden gescheiden vanwege een vloek. Waar Eveline opgroeit als opvolger van de troon, groeit Aelina juist op als krijger in een totaal andere setting. Zahia: ‘Terwijl ik het verhaal aan het schrijven was inspireerde het mij ook wel. De karakters maken zo veel mee, maar ze zijn nog steeds heel sterk.’